Trochę narzekania na technologię i oświadczyny w górach

Witam wszystkie zagubione duszyczki, które z jakiegoś powodu znalazły się tu, w opuszczonym Kociciuszkowisku. Jak widać, niezbyt przykładam się do blogowania- cztery wpisy na krzyż i to średnio raz na miesiąc. Przed założeniem strony chciałam zbawić świat i pokazać, że na coś mnie stać (a już na pewno na kilka pokracznie skleconych zdań). No ale cóż... sprzęt jak sprzęt, technologia uwielbia sprzeciwiać się panu.
Pierwszy laptop padł ofierze Klawiszowego Buntownika, który wyjął spację i nigdy więcej nie włożył jej na miejsce. Po dokonanej zbrodni, morderca zorientował się, że zawias "trochę się popsuł" i wypada go jedynie wziąć i zakopać w małej trumience dwa metry pod ziemią.
Laptop numer dwa, którego swoją drogą właśnie używam, ma  procesor z drewna, który działa jak na prawdziwą sosnę przystało. Kiedy chcę wpisać słowo lub, nie daj panie Jurku, otworzyć Facebooka, pierwsze musi odpocząć dwieście lat.

Aktualnie siedzę w dresach i chowam się przed obowiązkami. Książka do chemii nieśmiało wygląda do mnie zza sterty podręczników szkolnych, a nieźle zapowiadająca się we wrześniu fizyka wykrzykuje moje imię i głośno ryczy. Cóż za wspaniały poniedziałek.
Dzisiaj chciałabym trochę ponarzekać, bo jestem w nastroju na narzekanie. Po prostu czasami tak mam... chyba jak każdy, nie? Chciałoby się usiąść w głębokim fotelu, który zatopiłby mnie w swoim meblowym tłuszczu i wessał każdy problem. Niestety krzesła w moim domu wyglądają jak po rygorystycznej diecie, a ukojenia mogę szukać jedynie w pościeli w kolorowe pasy.

Aby umilić (sobie i tylko sobie) czas, powklejam tu trochę migawek z Kasprowego Wierchu. Tydzień temu wybrałam się tam razem z Martuszką, szwagrem i jego siostrą. Bardzo chciałam odpocząć i westchnąć w zakopiańskim klimacie, dlatego zmusiłam się do wstania o szalonej siódmej trzydzieści. Po drodze dopadła mnie choroba lokomocyjna <3, która umiliła nam podróż. Zatrzymaliśmy się obok tartaku na pięć minut, żeby zrobić siku i trochę pooddychać.

Jazda kolejką była wspaniała. Spotkaliśmy tam wielu Austriaków w żółtych kamizelkach, którzy śmiali się jak dzikie pawiany. Rzecz jasna na nikogo nie narzekam! Bardzo lubię widywać obcokrajowców w Polsce. Są tacy inni i weselsi, jakby nie musieli płacić podatków i przechodzić na emeryturę po śmierci...
W każdym razie było przepięknie. Wcisnęliśmy się do rogu wagonika, pocykaliśmy fotki na fejsbuka i wysiedliśmy. Ktoś zaproponował, żeby wejść na szczyt, dlatego już po chwili mknęliśmy po śliskim śniegu na samą górę. W drodze powrotnej Mały oświadczył się siostrze i tak właśnie zostałam szwagierką.
Pomysł był niezły. Dopiero po chwili zorientowałam się, co jest grane. Zaczęłam płakać jak bóbr i dziękowałam swojemu nosowi, że miał na sobie okulary przeciwsłoneczne, które poza chronieniem oka, kamuflowały je przed widownią.

Na koniec wspomnę, że swoje obawy przed blogowaniem schowałam do pudełeczka, więc będę pisać o czym tylko chcę i kiedy tylko chcę.
Sajo nara, konczitas!

Moje małe złoże pedanterii #1

W tę chłodną, zimową noc pragnę wyjawić wam pewien sekret. Otóż... jestem pedantką. Z najnowszych badań wynika, że aż w 43% wypełnia mnie nadzwyczajna dokładność w sprawach nieważnych i zboczenie na punkcie symetrii. Już jako mała dziewczynka uważałam, żeby prawa ręka została podrapana w takim samym stopniu jak lewa. Czasami bywałam agresywna z powodu "lżejszej powieki". Dziś jednak mam naście lat i moja pedanteria weszła na inny poziom- zupełnie jak ja dzisiejszego popołudnia w znanym wszystkim Candy Crash.

W zeszły piątek na kółku astronomicznym pan M. wyświetlił na tablicy interaktywnej zdjęcia fragmentów nocnego nieba. Slajd składający się z czterech fotografii trwał jedynie sekundę, w czasie której my, Dumni Amatorzy Kosmosidła, szukaliśmy planetoid. Należało ich wypatrywać pomiędzy "kuleczkami promieniowania" i różniły się od nich trajektorią i prędkością ruchu. W ciągu dwóch godzin udało się nam wychwycić ponad pięć obiektów, które zapisaliśmy i wysłaliśmy gdzieś tam do Harvardu. 

Kiedy pan M. wysyłał mejla, poprosił o podanie mojego adresu, ponieważ chciałby go umieścić w raporcie. Spanikowałam. Zaczęłam uciekać w popłochu do Mozambiku, zabierając ze sobą najważniejsze rzeczy takie jak stół, żeby móc się pod nim schować i nigdy, przenigdy nie wrócić do sali numer czterdzieści.

Skąd ta panika? A stąd, że regularnie wstydzę się moich adresów mejlowych. Tak, tak,wiem jak to brzmi. Prymitywnie. Mój login musi być perfekcyjny; powinien lśnić i błyszczeć, a w półmroku świecić własnym światłem. A więc dlaczego zawsze jestem niezadowolona?

Nie mam zielonego pojęcia. 

Mam wrażenie, że w takich sytuacjach moje wszystkie złe cechy wybierają się na ognisko, które organizują w biednej, przepracowanej głowie ich właścicielki. 

Powiedziałam panu M, że oj oj, nie trzeba, mam przeogromny problem z gmailem i będę musiała założyć nową pocztę. I wiecie... nie skłamałam, Gdybym publicznie wymówiła swój adres, umarłabym na zawał serca.

A co u mnie? Och, czuję się jak perkusja... nie jem, nie sypiam i jestem w dosyć ciężkiej sytuacji. Pomimo tego, że dzięki niej jestem szczęśliwa, miewam ogromne HUŚTAWY nastroju i nie myślę o niczym innym.
Całe szczęście, że mam przyjaciół. Bez nich byłoby źle.

I tak oto kończę bezsensowny wpis o moim mejlowym strachu. Zdaję sobie sprawę, że nic z niego nie wynikło, ale musiałam się czymś zająć. W końcu stare, chińskie przysłowie mówi, że jeśli potrzebujesz pomocy, musisz opowiedzieć w Internecie o swoich wadach.  

(nie stać mnie na nic ambitniejszego)

(przepraszam)

Jestem śmietaną

Piję herbatę (zieloną z cytrynką) i mówię do swojej głowy. Kiedy mnie boli, uświadamiam sobie, że ją mam. Przytwierdzona do karku potakuje i nosi moje włosy, oczy, nos i pięć kilo stresu. Na szczęście mamy ferie, a ja tabletki przeciwbólowe. Jak na razie żadnej nie wzięłam. Nie lubię się faszerować, kiedy nie potrzebuję. Może i boli, ale szczerze powiedziawszy podoba mi się to uczucie i chętnie obejrzę z nim jakiś film.

Zastanawiałam się ostatnio, czy coś mnie omija. Wiem, wiem... nie jestem jeszcze z wami na ty, wstawiam posty raz na ruski rok i często zapominam, że niegdyś nazwałam się blogerką. Powinnam o tym pamiętać i pielęgnować mój status, ale jestem zbyt leniwa.
Leniwy poniedziałek.
Leniwe kluski.
Leniwa ja.
Chodakowska robi brzuszki.

A wracając do tematu... no cóż. Ostatnio mój most, po którym stąpam, strasznie się chwieje, a ja mam dwie lewe ręce i mogę sobie nie poradzić. Żuję za dużo gum, jestem już w 70% owsianką i mało sypiam. Omijam lekarzy, choć mnie do nich ciągnie i zbyt często myślę o Pewnej Sprawie. Codziennie sprzątam pokój, choć błyszczy, przestawiam rzeczy i kupuję nowe rośliny, coby mi smutno nie było. Ostatnio zaadoptowałam rosiczkę- Papuszka, który stoi w miejscu, w którym kiedyś postawię akwarium. Ciężko dyszy, bo nie ma much, a jego właścicielka nie chce mordować pająków. Nie kończę obrazów, herbata w kubku zostaje do rana nietknięta i wciąż piekę ciasteczka. Wczoraj zrobiłam kruche z budyniem i już ich nie ma, bo bardzo polubiła je moja siostra. Włochate, białe kapcie wymagają kąpieli, zapominam wyrywać kartek z kalendarza i czuję się jak taka śmietana wylana na ścianę, z której powoli ścieka, tworząc meandry i dziwne zaokrąglenia.
Myślę też o przyszłych studiach, osobistym potencjale i miłości, z którą spędzę walentynki. Mowa o Papuszku, rzecz jasna. Może nawet złowię mu muchę- niech wie, że go kocham.
Polecam wszystkim obejrzeć Star Treka (W ciemności), albowiem Benedict wygląda wyśmienicie. Zróbcie sobie naleśniczki, dobre kakao (do wakacji daleko, więc nie wyciągajcie jeszcze z nosa wagi i płaskiego brzucha) i spędźcie czas cudownie i bez stresu.
Adijos, porfawor.

Nauczyłam się od muchy wytrwałości

Niedawno temu miałam okazję porozmawiać z niezbyt sympatyczną muchą. Była niemiła, bezczelna i źle wychowana, więc na początku uważałam ją za owada kompletnie niewartego uwagi. Zazdrościłam jej, że może latać całe swoje życie i nie przejmować się logarytmami, ale kiedy z impetem uderzyła w szybę, przypomniało mi się, jak bardzo lubię używać mózgu.

Kiedy potęgowałam liczbę niewymierną, zerknęłam w stronę Ślepej i badałam jej niezbyt rozsądne decyzje. Na początku starała się przebić poza okno z całych sił, później zrezygnowała i łaziła po jego powierzchni, aby na samym końcu ponownie uderzyć. Liczyłam na to, że mam do czynienia z super-muchą, która zrozumie ideologię okiennic i zwyczajnie poleci do kuchni, w której znalazłaby zdecydowanie więcej atrakcji niż poza domem, ale niestety Ślepa była typową muchą-desperatką. 

Ludzie również wierzą, że aby coś osiągnąć, wystarczy im silna wola i samozaparcie. Niestety ambicja jest jedynie skorupką, którą należy rozbić, aby zrobić kogel-mogel. Dmuchając na jajko nigdy nie wydobędziemy z niego zawartości, więc należy podjąć odpowiednie kroki, aby jakoś to białko z żółtkiem wyciągnąć. Osobiście uważam, że osiąganie sukcesów jest prawdopodobne wtedy, kiedy człowiek jest świadom swoich możliwości.

Powoli zaczynam rozumieć, jak wiele rzeczy łączy mnie z muchą, która zaślepiona desperacją pragnie przebić się na drugą stronę szyby. Zauważam, że często nie realizuję planów, rezygnuję z wyzwań i często nie patrzę na świat realistycznie. Wydaje mi się, że jest grą komputerową, a pieniądze są jedynie elementami, które choć nie mają sensu, stanowią jego podporę. Pragnę brnąć na drugą stronę szyby, bo na łące rosną marzenia, które lśnią w blasku Słońca i wołają moje imię. Staram się przebić, lecz czasami stoję w miejscu i jedynie napawam się myślą o wymyślonych kwiatach. Niektórzy nazywają to brakiem zaparcia, lecz ja wierzę, że to zwykłe lenistwo, które lubię nazywać bezwładem kontrolowanym. Moim zdaniem lekceważenie obowiązków i marzeń da się pokonać, jeśli raz, a wyraźnie i z szeroko otwartą buzią powiemy sobie patrząc w lustro, czego oczekujemy i co należy zrobić, aby zrealizować swoje plany. Jak to mówią w dzisiejszych czasach- YOLO. Żyjemy tylko raz i należy podjąć wszelkie kroki, aby na końcu uśmiechnąć się i pożegnać życie z uśmiechem na twarzy, przypominając sobie wszystkie cudowne chwile i żadnej nie żałować.

Aż mnie mdli, kiedy widzę zapracowanych ludzi kompletnie zatraconych w sprawach swoich firm. Nie mam nic przeciwko pasjonatom instytucji tego typu, ale kiedy mowa o osobie o zupełnie innych zainteresowaniach, mam ochotę wstać i krzyczeć. Jak można poświęcić swoje życie papierom, nadgodzinom i szefom zarabiającym więcej niż dziesięciu pracowników łącznie? Zdaję sobie sprawę, że trudno o dobrą pracę, ale NIE WOLNO zapominać o samym sobie. Nawet ten facet, którego widzisz na ulicy z torbą dokumentów miał osiem lat, marzenia o graniu w zespole i rodziców, którzy wspierali go w dążeniu do celu. Coś jednak musiało pójść nie tak i ktoś skręcił nie w tę stronę, którą należy. Rzeczywistość pochłania nawet artystów.
Mam nadzieję, że nigdy nie skończę za biurkiem i będę robiła to, co mnie naprawdę cieszy. Wiem, że aby to osiągnąć, muszę być silna i zdecydowana, dlatego codziennie walczę z moim Goliatem i przygotowuję miecz na ostateczny cios. Dawid wygra, proszę państwa, on wygra i pokaże światu, na co go stać.

Chciałabym

Chciałabym być niezależnym pisarzem. Takim z fajką, kartką papieru, piórem, winem i ulubioną kawiarnią. Chciałabym mieć okulary, za dużo włosów i zapięte koszule. Chętnie wdychałabym woń rozcieńczonego alkoholu lejącego się po brodach innych artystów. Gdybym wygrała na loterii, kupiłabym sobie taki świat.
Łamałabym zasady. Moje książki zawierałyby nieprzyzwoite treści. Byłabym wyśmiewana, a po śmierci wielbiona. Przez lenistwo zapuściłabym brodę. Tak, bo byłabym facetem. Oglądaliście kiedyś Kill Your Darlings? Wyglądałabym jak Radcliffe. Tak właśnie wyobrażam sobie moje prywatne niebo.
Pamiętam, że podczas omawiania dwudziestolecia międzywojennego na języku polskim bardzo żałowałam, że nie urodziłam się w podobnym okresie. Dzisiejszy świat jest poukładany, a gdzie się nie obejrzysz, ktoś patrzy; patrzy i to natrętnie. Nie masz swobody. Głowa mówi tak, a ONI nie. Zwracasz uwagę na to, co pomyślą. Ograniczają cię. Czujesz się jak butelka wody gazowanej obok mineralnych- jesteś pełen obaw, że kiedy się otworzysz, reszta to usłyszy.

Chcę być osobą, która ma swoje zdanie i nie wiedzie zwykłego życia. Obawiam się jednak, że za dużo we mnie gazu. Nigdy nie będę tym, kim chcę, dopóki nie zrobię czegoś z nakrętką, która nie pozwala na odkorkowanie. Wiem, że nie będę mieć fajki, bo nie lubię jej zapachu, ale chciałabym mieć kawiarnię, czas oraz pewność siebie.
Nawet ten blog... kto by pomyślał... to już któryś z kolei post. Wydaje mi się, że poruszam prozaiczne tematy i nie umiem się pocieszyć. Mam zamiar zacząć od nowa, choć w sumie stoję w progu. I to właśnie ja. Mówię A, a później coś odcina mi język. Szkoda, że odrasta.
Dlatego uwaga.
Chyba kwitnę.

Mruczkowy Pakt, czyli koty atakują

Krąży plotka, że pewne czworonogi chcą zawładnąć światem. Pragną zła, rozlewu krwi i bogactwa.
Koty. Mój nazywa się Misha Kot i jest prawie tak dziwna jak jej "nazwisko". O Miszkociałce można mówić latami, ponieważ wszystko zaczęło się od autobusu i sznurka, ale o tym w (mam nadzieję) przyszłym poście.
Na podstawie własnych spostrzeżeń postaram się opisać te jakże tajemnicze istoty.

Jak wiemy, koty posiadają ogonki, pyszczki, nóżki, brzuszki, plecki i inne części ciała, które kryją niecne plany snute gdzieś pomiędzy trzustką, a móżdżkiem. Mówi się, że to półtora kilograma zła w porywach do czterdziestu w okresie zimowym. Sama Miszkociałka przytyła dobre trzy kilo, więc wyobraźcie sobie kocie pokłady tłuszczu, które powstały w przeciągu kilku ostatnich miesięcy na całej planecie.
Dzisiejszy post nie powstałby, gdyby nie moje dziwaczne zwierzę. Nawet nie wie, że o niej pisze, ale kiedy dorwie się do laptopa i przeczyta, co o niej napisałam... ach. Może będzie na tyle łaskawa, że zostawi mi ręce, bym mogła usunąć posta po osobistych przeprosinach w formie beczki mokrej karmy.
Grudzień 2013 roku był dla Miszkociałki miesiącem nowych doświadczeń. Musiała pogodzić się z faktem, że jej przyjaciel odszedł, a do domu przyszedł następny. Pies rasy bokser o imieniu Figa wbiegł do domu, narobił na dywan i śmiertelnie przeraził biedną Miszkę, wypędzając ją na pierwsze piętro. Przysięgam- siedziała na łóżku siostry przez kilka godzin, trzęsła się jak galareta i wydawała dźwięki opóźnionego w rozwoju pelikana. Razem z mamą starałyśmy się przekonać ją do nowego domownika, ale za każdym razem wyrażała głośną dezaprobatę i skończyło się na kilku podrapanych przedramionach. Z biegiem czasu Miszkociałka przyzwyczajała się do Figusi, aż w końcu ją zdominowała. To straszne, że tak mały kot potrafi okiełznać dorosłego psa.

Powróćmy jednak do dnia, kiedy rodzice wrócili do domu z nowym domownikiem. Miszkociałka siedziała wtedy na podłodze i z zaciekawieniem przyglądała się światłom na suficie. Nagle otworzyły się drzwi, przez które wleciała brązowa kulka radości. Biało-czarny kot podskoczył, najeżył się jak nigdy wcześniej i pognał po schodach do pokoju siostry, w którym nie spodziewała się żadnego psa. Widząc jej wyraz pyszczka roześmiałam się, ale dziś znam prawdę, którą ona poznała w pierwszej chwili pobytu Figi w naszym domu.
Przewidziała, że pies jest demonem.
W jej oczach dostrzegłam obraz końca świata, tuzin wyrwanych drzewek, pięćdziesiąt siedem potarganych książek, osiemnaście zdechłych mysz, dwa tysiące przekleństw i siedemdziesiąt kilogramów wyleniałej sierści.
Miszkociałka nigdy wcześniej nie reagowała w taki sposób na większe zwierzęta. Zazwyczaj zachowywała spokój, odsuwała się na bezpieczną odległość i przyglądała się osobnikowi z zainteresowaniem. Wtedy jednak uciekła, aż się za nią kurzyło. To potwierdza moją tezę o rzekomych mocach, którymi władają koty.
Tak naprawdę nikt nie wie, o czym myślą. Jedno jest jednak pewne- one knują, knują i to intensywnie. Mają swoje niecne plany, o których nigdy się nie dowiemy.
Oczywiście dopóki ich nie zrealizują. 

Następnym tematem do rozważań jest pytanie: czy koty kochają ludzi? Zdaję sobie sprawę, że stąpam po cienkim lodzie wypowiadając się na ten temat, ponieważ wiem, że ludzie dzielą się na dwa typy: są kociarze i antykociarze. Ci pierwsi uważają, że koty są najlepszymi zwierzętami na świecie, a z kolei drudzy twierdzą, że pierwsi nie mają racji. Sama zaliczam się do niezależnej grupy pośredniej, która sądzi, że koty są dziwne i nigdy ich nie rozgryziemy.
Lecz uwaga. Wyobraźcie sobie sytuację, że jakimś magicznym sposobem stajecie się kilkakrotnie niżsi. Macie dziesięć centymetrów wzrostu, szalenie piskliwy głos i... kota. Niektórzy uważają, że w takiej sytuacji człowiek zostałby przez niego strawiony w zaskakująco szybkim tempie . Ci "niektórzy" to z zamiłowania psiarze bądź realiści. I co z tym fantem zrobić? Czy kot jest machiną pożerającą mniejsze zwierzęta od siebie? Czy mieszkają z nami tylko dlatego, że dajemy im jeść, zapewniamy ciepłe posłanie i bezpieczeństwo?
Należy wspomnieć, że te małe urwisy zostały udomowione około 8000 tysięcy lat temu, dlatego miały trochę czasu na zabawę z genotypem. Oprócz tego, zawarły z ludźmi przymierze, które lubię określać Mruczkowym Paktem. Polega on na tym, że wiedziemy z kotami symbiotyczne życie. One zapewniają nam ochronę przed szkodnikami, a my dajemy im schronienie i łatwo zdobywane pożywienie. Oboje czerpiemy z tego korzyść, więc dlaczego miałyby opuszczać nasze domostwa?
No to sprawy polityczne mamy za sobą.
Podsumowując: mamy z kotami wspólne interesy. Choć są słodkie, często zapominamy o ich ciemnej stronie, nad którą naukowcy powinni pracować i szlifować każde stwierdzenie, które uda się wysnuć z długotrwałych badań. Na chwilę obecną uważam, że być może koty pałają do nas jakimś uczuciem, a już szczególnie wtedy, kiedy otwieramy puszkę z mokrą karmą ;)


(Jedno musicie wiedzieć- kocham koty. Pomimo uczulenia, chętnie przytulam każdego, którego spotkam na drodze, a kiedy ktoś mi mówi, że ich nienawidzi, robię minę numer 312 i uciekam do Maroko. Moja wypowiedź przypomina  list gończy, ale uwierzcie mi, drodzy przyjaciele, w żaden sposób nie staram się ubliżyć kotom. Chciałabym rozgryźć ich tajemnicę i w końcu powiedzieć Miszkociałce, że znam jej sekret i nie musi już się ukrywać. Po tych słowach powinna odezwać się ludzkim głosem, ubrać melonik i wypić ze mną herbatkę. )

"Food Porn" i inne zjawiska pogodowe

Gdybym pisała zwyczajnego posta, we wstępie zapytałabym, czy miewacie dni, kiedy potrzebujecie spokoju, snu i... cukru. Następnie wtrąciłabym wątek o tym, że po szkole czuję się jak śmietana, taka rozmumlona (?), ropleplana (???) i ogólnie taka bleee... (???). 

To normalne, że człowiek po wysiłku psychicznym ma ochotę zatopić się w kołdrze, wziąć coś dobrego do jedzenia, zamienić się w burrito i już na zawsze nim pozostać. No, może do dwudziestej pierwszej, bo wtedy już trzeba zrobić to zadanie, które tak radośnie spogląda do nas ze szkolnego plecaka. 

Zatrzymajmy się jednak przy punkcie drugim, a mianowicie- jedzeniu. Jedzenie ekscytuje, jedzenie cieszy. Udowodniono, że przyglądając się smakowitej potrawie, do naszego mózgu dociera informacja: "Chcę to zjeść." I to nie byle jaki komunikat- napisany jest grubą czcionką, prawdopodobnie Verdaną rozmiar cztery. I co ma nasz biedny organizm począć? Popłakać się? Nie! On woooła, krzyyyczy, tłuuucze, aż w końcu sięgniesz po coś z lodówki. Plotki mówią, że to właśnie dlatego tyjemy. 

Ciekawym przykładem jest również określenie, które ukształtowało się dosyć niedawno. Tak zwany "Food porn", czyli zmysłowe zdjęcia żywności, która aż ocieka seksem, keksem, majerankiem i cebulką, robi furorę na każdym portalu społecznościowym. Chodzi o to, że niektóre potrawy wzbudzają w nas pewne emocje, a to oznacza, ze albo pięknie pachną, albo cudownie wyglądają. Powstają fanpejdże na Facebooku, na Instagramie tworzą się #hasztagi, a w brzuchach odbiorców zaczyna gotować się woda na kluski.
Jest jednak pewien problem- żołądek nie ma nic wspólnego z odczuwaniem głodu! Kiedy badacze Cannon i Washburn postanowili sprawdzić, co wywołuje głód, wpadli na niezwykły pomysł. Podobno połknęli balony, które miały stykać się z "receptorami" żołądka, dając mózgowi znak, że jest najedzony. Wszystko by się zgadzało, gdyby nie doświadczenie w 1938, które dowiodło, ze nawet po wyjęciu żołądka, badany wciąż odczuwa głód.
Dziś jednak wiemy, że dzieje się to dzięki (uwaga, trudna nazwa) hormonom oreksygenicznym, które mają za zadanie pobudzać apetyt. A więc wszystko dzieje się na górze, a nie na dole.

Jedzenie jest dla nas jak benzyna dla samochodu, które w przeciwieństwie do nas nie magazynuje jej dla przyjemności. Ludzie mają wolną wolę, moralne hamulce i koła, które jeżdżą  do jakiej lodówki zapragną. Gdybyśmy byli maszynami, nie powstałaby kulinaria, przyprawy i talent Gordona Ramsay'a, dlatego cieszmy się z naszych kubków smakowych i jedzmy tyle, ile chcemy. ALE Z GŁOWĄ. 

Ten post jest wprowadzeniem do działu: "Lukrecja gotuje". Zawsze lubiłam eksperymentować w kuchni, ale ciągłe porażki zniechęcały mnie do dalszej pracy. Nie chcę się chwalić, ale kiedyś zrobiłam kisiel na mleku, spaliłam czipsy jabłkowe i mnóstwo kotletów. Dzisiaj jednak postawiłam sobie cel: NIE PODDAWAJ SIĘ. Wciąż wierzę, że zostanę tajemniczym mistrzem kuchni, a moje naleśniki z obu stron będą idealne jak cery modelek w reklamach telewizyjnych. 

To wszystko na dzisiaj :)

Czy potraficie powstrzymać się od słodkości? ;)

Napuchnięta bulwa złości atakuje

A ósmego dnia Bóg stworzył alergię i Ziemia się załamała.
Pod wpływem frustracji i straszliwego swędzenia założyłam bloga, a więc trzeba coś z tym blogiem uczynić. Gdyby miał ręce, zagrałabym z nim w bierki, a gdyby miał nogi... no cóż. Poszłabym na rower, bo zjadłam za dużo ciasta. Niestety mój blog nie posiada kończyn ani nie przeszedł mutacji, dlatego nie różni się niczym od innych stron www, które dumnie prezentują się w tętniącej życiem blogosferze.
Nie mam kawy. Od rana wypiłam tylko kilka szklanek wapna, albowiem ja być alergik, ja być spuchnięta. Moja skóra wokół prawego oka zareagowała na coś, o czym nie mam zielonego pojęcia. Po prostu spuchła. Rano stwierdziłam, że wyglądam jak buldog, lecz teraz przyznaję, że bardziej przypominam człowieka słonia. Wczoraj wieczorem alergia zaatakowała nagle i bez uprzedzenia jak Niemcy w 1939. Bataliony czerwonych plam wkroczyły na teren twarzy i zaczęły świrować. Swędziało okrutnie i nie chcę się chwalić, ale dzielnie położyłam się spać i prawie nie narzekałam.

Wapno to po łacinie Calcium, a nazwa systematyczna wody to H2O. Po zmieszaniu powstaje mieszanina jednorodna o barwie żółtej. I tu przechodzimy do następnego tematu- ja i moja edukacja. Czym się zajmuję, co chcę osiągnąć, co powinnam robić, a siedzę na tyłku. Otóż jestem uczennicą liceum ogólnokształcącego i sumiennie podchodzę do nauki biologii i chemii. Teraz powinnam obliczać unity, ale swędzi mnie oko i tak jakoś nie mam ochoty na masę, srasę i inne rzeczy, które łączą się z otwieraniem podręcznika.
Jestem humanistką, piszę opowiadania i średnio co dziesięć minut zastanawiam się, co tak naprawdę chciałam osiągnąć, zapisując się do klasy z rozszerzoną chemią. Z biologią jest inaczej, ba, ja KOCHAM biologię. Ale to drugie? To na "ch" kreskowane? Ambicja mnie kiedyś pogrąży.

Tym razem nie podam żadnych informacji na temat tego, co będzie tematem bloga. Ostatnim razem zaczęłam i nie skończyłam. Zdaje się, że napisałam trzy posty, dopracowałam wygląd i musiałam uciec, bo goniła mnie wataha wilków, znana innym jako szkoła i obowiązki. Dzisiaj jednak obmyśliłam plan, plan szatański i okrutny, który pomoże mi prowadzić bloga, o którym zawsze marzyłam.
Pozostawiam was z tą myślą do któregoś dnia października.
Całuję,
Napuchnięta bulwa złości